Duchowa Rodzina Czcicieli Matki Bożej Fatimskiej
 Nie jestem w stanie żyć bez wiary Nie jestem w stanie żyć bez wiary

W natłoku codziennych obowiązków znajdują czas na modlitwę, w której powierzają wszystkie swoje sprawy Bogu przez wstawiennictwo Maryi. Mimo problemów, którym niejednokrotnie muszą stawić czoła, czują, że nie są sami. To ich podnosi na duchu i stanowi oparcie w życiowych trudnościach. O wspólnocie modlitwy, jaką jest dla nich Apostolat Fatimy, mówią jego członkowie.

– Przynależność do Apostolatu jest dla mnie czymś bardzo ważnym – podkreśla Jadwiga Gabara, katechetka ze Skierniewic. – Uważam, że mam wielkie zadanie względem niego, przede wszystkim modlitewne. Czuję się po prostu potrzebna i bardzo chcę do niego należeć – dodaje. – Codziennie odczuwam, że Apostolat Fatimy jest wspólnotą modlitwy: modlę się w intencji jego członków, ale i wiem, że inni modlą się w mojej intencji. Po prostu czuję to wewnętrznie.

Z Apostolatem Fatimy zetknęła się na łamach „Przymierza z Maryją”.– Przeczytałam tam artykuł o alkoholu i narkotykach, który postanowiłam wykorzystać na lekcji z uczniami – przyznaje. – To mnie zachęciło do zapoznania się z pozostałymi tekstami w numerze. Poruszały tematy mi bliskie: kwestie wiary, rodziny, przedstawiały sylwetki świętych. Postanowiłam zaprenumerować to czasopismo i tak zostałam członkiem Apostolatu Fatimy. Każde „Przymierze z Maryją”, które dostaję, jest czytane od deski do deski i wykorzystywane na lekcji religii z dziećmi.

Jadwiga Gabara nie ogranicza się do dzielenia się treścią „Przymierza z Maryją” z innymi. Z wieloma swoimi bliskimi rozmawia o Apostolacie Fatimy, zachęcając ich do wstąpienia, a nawet zamawiając specjalnie dla nich Cudowny Medalik. Cały czas czuję wsparcie Matki Bożej – przekonuje. – Tego się nie da opowiedzieć tak do końca. Dlatego modlę się za Apostolat Fatimy, wszystkich jego członków i zadania, które sobie stawia.

O powierzaniu Maryi swych codziennych spraw mówi również Jerzy Kędra z Warszawy. – Zostałem wychowany w tradycyjnej, katolickiej rodzinie, w której kult Matki Bożej był szczególnie żywy. Przystąpienie do Apostolatu Fatimy było dla mnie logiczną konsekwencją. Spodobała mi się ta inicjatywa, chciałem stać się jej częścią. Mam poczucie, że jestem częścią wspólnoty, którą oceniam bardzo pozytywnie. Działania przez nią podejmowane, jak akcja rozpowszechniania Cudownego Medalika czy Marsze dla Życia i Rodziny, bardzo mi odpowiadają i cieszę się, że mogę je wspierać. Jest to dla mnie szczególnie ważne zwłaszcza teraz, gdy w dzisiejszym świecie ośmiesza się drogie nam wartości. Czuję, że jestem po właściwej stronie barykady – wyznaje z radością. – Apostolat jest dla mnie wspólnotą modlitwy. Szczególnie to czułem, gdy byliśmy na pielgrzymce w Fatimie. Zapalaliśmy wówczas świece, które symbolizowały naszą wspólnotę. Poza tym wiem, że siostry zakonne codziennie modlą się za nas.

Ale Apostolat to nie tylko modlitwa, formacja duchowa i uświęcanie samego siebie. To również bycie widocznym świadkiem wiary. Wspomina o tym Kamil Stecuła, architekt z Krakowa. – Czytałem w „Polonia Christiana” jakiś artykuł i spodobała mi się ta inicjatywa, stwierdziłem, że będę ją wspierać. Przynależność do Apostolatu jest dla mnie ważna, gdyż coraz częściej spotykamy się z atakami na Kościół, na ludzi wierzących, nawet wśród znajomych. Uważam, że trzeba taką inicjatywę wspierać na miarę swoich możliwości finansowych.

Na ważną rolę świadectwa w codziennym życiu zwraca także uwagę Joanna Duniec z Krakowa. – Bycie Apostołem Fatimy zobowiązuje do bycia dobrym, porządnym człowiekiem – podkreśla. Dawanie dobrego przykładu innym powoduje, że człowiek uświadamia sobie: można inaczej, lepiej żyć. Choć nie jest to łatwe, zwłaszcza gdy się kieruje w swoim życiu zasadami wiary. – Ale ja bez wiary nie jestem w stanie żyć – dodaje.

Kliknij i zobacz inne świadectwa Apostołów Fatimy

Apostolat Fatimy działający przy Instytucie Ks. Piotra Skargi zrzesza osoby w różnym wieku, z różnych grup społecznych, rozsiane po całym kraju. Jest ich już ponad 40 000. Wszystkich łączy miłość do Matki Bożej i troska o katolicką Ojczyznę. Z każdym numerem będziemy przybliżać ich sylwetki. Tym razem prezentujemy małżeństwo ze śląskich Ornontowic – Monikę i Adama Piekarzów.

Pan Adam został korespondentem Instytutu w drugiej połowie 2008 roku. – Byłem już wtedy po ślubie i przeprowadziłem się z Gliwic do Ornontowic – wspomina. – Moja żona Monika wiedziała o Instytucie od swojej mamy. W jednym z otrzymanych listów była zachęta do wstąpienia do Apostolatu Fatimy.


W minionym numerze przybliżyliśmy sylwetki Apostołów, którzy niemal od 10 lat uczestniczą w tym dziele ewangelizacyjnym. Dziś prezentujemy naszym Czytelnikom świadectwo wiary dwudziesto- i trzydziestolatków. Młodzi ludzie – na przekór temu, co twierdzą media głównego nurtu – także mówią „TAK” Maryi. Również oni w dużej mierze zasilają szeregi naszego Apostolatu Fatimy, wprowadzając siłę i dynamikę młodości, zapalając swym przykładem innych.

Ma 26 lat, mieszka w Gorzuchowie, małej miejscowości koło Gniezna. Niedawno skończył studia na kierunku zarządzanie i inżynieria produkcji. Obecnie szuka pracy… Często w takiej sytuacji życiowej załamujemy się, a nawet mamy żal do Boga. 


Z radością informujemy, że długoletni Apostoł Fatimy, Pan Stanisław Drzewiecki z Tuliszkowa został uhonorowany przez ks. biskupa Wiesława Meringa medalem „Zasłużony dla Diecezji Włocławskiej”. O Panu Stanisławie pisaliśmy już w 96. numerze „Przymierza z Maryją”. Dziś postanowiliśmy jeszcze wrócić do Tuliszkowa, by wraz z naszym bohaterem cieszyć się z tego wyróżnienia.

Wybierz kwotę swojego comiesięcznego wsparcia i dołącz do liczącej ponad 56 000 osób wspólnoty Apostolatu Fatimy.
Deklaruję kwotę miesięcznego datku:
Dzień pobrania datku:

```

Nasze media: